გაბრიელ შულცი: ჰიდროელექტროსადგურების პროექტებისათვის 100 მლნ დოლარი გვაქვს გამოყოფილი

აბრეშუმის გზის ფორუმს არაერთი გამორჩეული სტუმარი ესწრებოდა, მათ შორის „შულც გლობალ ინვესთმენთის“ დამფუძნებელი და აღმასრულებელი დირექტორი გაბრიელ შულციც. როგორ დააბანდებს 100 მილიონ დოლარიან ინვესტიციას მცირე და საშუალო ჰიდროელექტროსადგურებში ამერიკული საინვესტიციო კომპანია, რომელიც მსოფლიოს განვითარებად ბაზრებზეა ორიენტირებული? ამ და სხვა კითხვებზე გაბრიელ შულცი „ბიზნესკონტაქტს“ პასუხობს

- „შულც გლობალმა“ უკვე გამოხატა საკუთარი ინტერესი ქართული ბაზრის მიმართ. კონკრეტულად რა გეგმები გაქვთ და რატომ დაინტერესდით საქართველოში შემოსვლით?

- ჩვენ კერძო ინვესტიციების ფონდი ვართ და ინვესტიციებს ვახორციელებთ სხვადასხვა სექტორის კერძო პროექტებში. ამას არაერთ ქვეყანაში ვაკეთებთ. მათ შორის ავირჩიეთ საქართველოც. ამის ძირითადი მიზეზი ის იყო, რომ დავინახეთ რაოდენ დიდი აუთვისებელი პოტენციალია ქვეყანაში და ჩემი პერსონალური მოსაზრებით, დასავლეთში ამის შესახებ ჯერ კიდევ ბევრმა არ იცის. მაგალითად, გეოპოლიტიკური რისკები ხშირად გადაფარავს ხოლმე იმ ყველაფერს, რისი შეთავაზებაც საქართველოს შეუძლია ინვესტორებისთვის. ჩვენ არ მივაქციეთ ყურადღება საგაზეთო სათაურებს და გადავწყვიტეთ, რომ რისკი არც ისეთი მნიშვნელოვანია, როგორიც ჩანს. შემდეგ დავფიქრდით სექტორებზე, ძალიან დიდხანს და გულდასმით ვაფასებდით ბაზარს და მივედით დასკვნამდე, რომ ინვესტირების საუკეთესო შესაძლებლობა ჰიდროენერგეტიკაშია. ეს საკმაოდ რთული გადაწყვეტილება იყო, რადგან მე პირადად ძალიან მაცდუნებდა სხვა სექტორებიც, მაგალითად სასტუმროების ბაზარი, რადგან მგონია, რომ ქვეყანას ტურიზმის ზრდის უდიდესი პოტენციალი აქვს. ეს მაფიქრებინებს, რომ სამომავლოდ სხვა სექტორებში ინვესტირებაზეც გადავალთ, მაგრამ დღეს ფოკუსირებულები ვართ ჰიდროენრეგეტიკაზე: მცირე და საშუალო ჰიდროელექტროსადგურების პროექტებისათვის გამოყოფილი გვაქვს 100 მილიონი დოლარი, რომლითაც არაერთი პროექტის სააქციო კაპიტალში შევალთ. ახლა კონკრეტულად ვერ დაგისახელებთ, თუმცა ამ წლის ბოლოსთვის უკვე განვაცხადებთ პირველი ინვესტიციის შესახებ.

- ანუ ბაზარზე მოთხოვნა არსებობს?

- ნამდვილად. ქართულ ბაზარზე არის სესხის მიღების შესაძლებლობა, თუმცა ნაკლებია რესურსი წილობრივი კაპიტალისთვის. ბევრ დეველოპერს არ აქვს წვდომა ასეთ კაპიტალზე და სწორედ აქ არის ჩვენი როლი. ჩვენ ვთავაზობთ კაპიტალის იმ ნაწილს, რაც დეველოპერს აკლია, რის სანაცვლოდაც პროექტიდან შესაბამის წილს ვიღებთ. ეს ჩვენთვისაც მომგებიანია და დეველოპერისთვისაც.

- როგორც წესი, რა წილობრივი მონაწილეობით შედიხართ ბიზნესპროექტში და რა პირობებს უნდა აკმაყოფილებდეს კომპანია, რომ თქვენ მასში ინვესტირებით დაინტერესდეთ?

 - წილი, რომელსაც ჩვენ ჩვენი კაპიტალის სანაცვლოდ ვიღებთ, პროექტის მიხედვით განსხვავდება და დამოკიდებულია თავად კაპიტალის ოდენობაზე. მეორე მნიშვნელოვანი ფაქტორია, თუ რამდენად განვითარებულია პროექტი: რაც უფრო საწყის ეტაპზეა ის, ცხადია რისკი მეტია და პირიქით. თითოეული პროექტთან დაკავშირებით მოლაპარაკება უნიკალურია და ცხადია, ორივე მხარე აყენებს მისთვის მომგებიან პირობებს.

- და რა ხდება შემდეგ, როდესაც ბიზნესი უკვე განვითარებულია? როგორ ასხვისებთ საკუთარ წილს?

- ცხადია არ ვაპირებთ სამუდამოდ გვქონდეს წილი ქართულ ჰიდროენერგეტიკაში. ჩვენი მიზანია, სექტორი გაიზარდოს და ამ ზრდის შედეგად ჩვენ მოგება ვნახოთ. მე მიყვარს საქართველო, მაგრამ, რა თქმა უნდა, არ მინდა ჩემს შვილებს ამ ქვეყნის ჰიდროენერგეტიკაში გარკვეული წილი დავუტოვო. მას შემდეგ, რაც შევხედავთ, რომ პროექტი სტაბილურია და გარკვეული მოგება მოაქვს, ჩვენს წილს გავყიდით. ზოგადად, რთულია გაყიდო მცირე პროექტი, მაგრამ უფრო ადვილია გაყიდო პროექტების პაკეტი და ეს არის ჩვენი მნიშნველოვანი უპირატესობა, რაც სასარგებლოა ჩვენი პარტნიორებისთვისთვისაც. მაგალითად, თუ გვაქვს წილი 10-მდე პროექტში, შევქმნით პაკეტს, რომლის გაყიდვა ბევრად უფრო მომგებიანი იქენება და კომპანიის წილიდან გასვლის მეტ ვარიანტებს მოგვცემს: მყიდველი შეიძლება იყოს საპენსიო ფონდი, ინფრასტრუქტურული ფონდი ან სულაც მსხვილი მოთამაშე ენერგობაზარზე.

- როგორ მოგწონთ ქართული კომპანიების განვითარების დონე, რამდენად კმაყოფილი ხართ მათთან საქმიანი ურთიერთობით?

- საქართველოში კომპანიებს ჰიდროელექტროსადგურების განვითარების დიდი გამოცდილება არ აქვთ. პროექტის განხორციელების სურვილი ბევრს აქვს, თუმცა შესაძლებლობა და შესაბამისი უნარები - ნაკლებს.

- მაგალითად, 100-დან რამდენ პროცენტს აქვს ეს უნარები?

 - მე ვიტყოდი მხოლოდ 25-35 პროცენტს. მხოლოდ ამ რაოდენობას აქვს პროექტების განხორციელების შესაძლებლობა და გამოცდილება. გულწრფელი რომ ვიყო, სწორედ ეს უკანასკნელი წარმოადგენს ყველაზე დიდ დაბრკოლებას.

  -როგორ მობილიზდება კაპიტალი თქვენს ფონდში?

- ჩვენ ვმართავთ ფონდებს სხვადასხვა ქვეყანაში, რომელშიც კაპიტალი ნაწილობრივ ჩემს ოჯახს ეკუთვნის, ნაწილობრივ სხვადასხვა ტიპის ინვესტორებს. მაგალითად საქართველოსთვის გამოყოფილ ფონდში ნაწილობრივ ევროპის საინვესტიციო ბანკი მონაწილეობს. საბოლოოდ, ეს თანხები თავს იყრის ერთ ფონდში, რომელსაც ჩვენ ვმართავთ, ვთავაზობთ ინვესტორებს საინვესტიციო შესაძლებლობებს და შემდეგ ვახორციელებთ ინვესტიციებს, ამდენად მათი ჩართულობა პროცესში მინიმალურია.

- ოჯახთან დაკავშირებით აშკარად გაგიმართლათ, როგორ დაიწყო თქვენი ოჯახური ბიზნესი?

 - სხვათა შორის ჩემმა წინაპარმა ოქროს მომპოვებელი სამუშაოებით დაიწყო, საკმაოდ დიდი კომპანია შექმნა, რომლის აქციები მერე ნიუ-იორკის საფონდო ბირჟაზეც განთავსდა, თუმცა გულწრფელად რომ გითხრათ დღეს ამ ბიზნესში ახლა უკვე არანაირი კომპეტენცია აღარ გვაქვს და ბოლო ორი თაობა რეალურად ოჯახის კაპიტალის მომგებიანად დაბანდებით იყო დაკავებული. ოჯახური კაპიტალი მოქნილობის საშუალებას გვაძლევს. მაგალითად, ქართულ ბაზარზე შემოსვლისას, ვიცით რომ ჩვენს ფულს ვაბანდებთ და დიდად არ გვაღელვებს, მოვახერხებთ თუ არა სხვა ინვესტორების დარწმუნებას იგივეს გაკეთებაში. სწორედ ამ მოქნილობის წყალობით ვითვისებთ აუთვისებელ ბაზრებს და ერთი ნაბიჯით წინ ვართ სხვა ინვესტორებთან შედარებით.

 „ბიზნესკონტაქტი“  ანა ცხოვრებოვა